بنده‌اى از گناه بدر نمىآيد مگر به اقرار به گناهان « 1 » . و در حديث ديگر فرمود : هرگاه حاجتى داشته باشيد حمد و ثناى پروردگار خود را بگوئيد ؛ زيرا كسى كه حاجتى از پادشاهى طلب مىنمايد از براى او مهيّا مىكند از ستايش بهترين سخنانى كه بر آن قدرت دارد كه او را به آن سخن بستايد « 2 » . و فرمود : شخصى داخل مسجد حضرت رسول صلّى اللّه عليه و آله شد ، دو ركعت نماز كرد و از خدا حاجتى سؤال كرد ، حضرت فرمود : اين بنده تعجيل كرد بر خداوند خود ، و ديگرى آمد و دو ركعت نماز گذارد ، و بعد از آن خدا را ثنا گفت و صلوات بر پيغمبر فرستاد ، حضرت فرمود : حاجت خود را بطلب كه خدا عطا مىفرمايد « 3 » . دوازدهم : از شرايط دعا صلوات فرستادن بر محمّد و آل محمّد است ؛ زيرا اگر كسى حاجتى به درگاه پادشاهى دارد ، مناسب اين است كه تحفه‌اى براى مقرّبان آن پادشاه بفرستد تا ايشان شفيع او باشند ، و اگر ايشان هم شفاعت نكنند ، چون آن پادشاه مطّلع مىشود كه به ايشان تحفه‌اى داده‌اى ، و مقرّبان او را نوازش فرموده‌اى ، او را خوش مىآيد و حاجتش را روا مىكند . و ايضا كسى كه محبوب بزرگوارى است ، نزد آن بزرگوار مدح او كردن و از براى او رفعت طلبيدن هرچند آن محبوب محتاج نباشد ، آن بزرگوار را خوش مىآيد كه محبوب او را ستايش مىكند ، و به اين اسباب صلوات موجب قبولى دعا مىگردد . و نكتهء لطيف كاملى در اين باب در بيان شفاعت كبرا گذشت ، و تفصيل اين سخن را در شرح صحيفهء كامله بيان كرده‌ايم .

--> ( 1 ) اصول كافى 2 / 484 ح 3 . ( 2 ) اصول كافى 2 / 485 ح 6 . ( 3 ) اصول كافى 2 / 485 - 486 ح 7 .